Mama komt niet, de benzine is te duur


In de film Alicia volg je als kijker een meisje – Alicia – van haar tiende tot haar dertiende. In de openingsscène zie je haar huilend in bed. ‘Wat is een wachtlijst?’ vraagt ze wanhopig. ‘Niemand is aan het zoeken!’ De leidster van de jeugdinstelling waar Alicia al vanaf haar vijfde woont, zit op haar bed en legt uit dat ze een ‘heel speciaal’ meisje is. ‘We moeten daarom heel goed zoeken naar een plekje dat bij jou past.’ Daarop wordt Alicia nog wanhopiger. ‘Maar ik bén gewoon. Ik ben niet speciaal. Ik ben gewoon een meisje.’

Wat ik het meest pijnlijk vond aan de film is dat het zo duidelijk maakt dat je kinderen zoals Alicia eigenlijk alleen kunt helpen met iets dat soms niet te bieden valt: iemand die van haar houdt én betrouwbaar is. Met Alicia praten over haar ‘leerdoelen,’ wat op een gegeven moment gebeurt in de film, steekt dan ook bijna potsierlijk af tegen de nood van dit meisje.

Lees verder bij de Correspondent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.